خود را به باد می سپارم تا مرا به دوردست ها ببرد ،
به جايي كه باران ، با شادي به زمين مي آيد ،
به جايي كه نسيم ، با گلها بازي مي كند ،
به جايي كه غنچه ها ، به اميد زندگي تازه و پر از خنده ، به دنيا لبخند مي زنند ،
و من در آن لحظه ، باران شادمان را احساس مي كنم و با نسيم مهربان بازي مي كنم و با گلهاي خندان مي خندم ...
به جايي كه باران ، با شادي به زمين مي آيد ،
به جايي كه نسيم ، با گلها بازي مي كند ،
به جايي كه غنچه ها ، به اميد زندگي تازه و پر از خنده ، به دنيا لبخند مي زنند ،
و من در آن لحظه ، باران شادمان را احساس مي كنم و با نسيم مهربان بازي مي كنم و با گلهاي خندان مي خندم ...
با باد به دور دست ها مي روم ...
+ نوشته شده در در يكي از روزاي خدا ساعت : ... نويسنده : LeyLa
حالا قدر كلاس خلوتو مي دونم ...
من بد بخت نشستم تموم روزو علوم خوندم مهمونم كه داشتيم فقط رفتم سلام عليك كردم ، كلي جون كندم ... آخرش معلممون همون تكليفاي عيدو ازمون امتحان گرفت 
مثلا كلاس چهارم كه بودم امتاحان نيم ترم دوم رياضي رو به خاطر اينكه ۵۳ رو بر اثر بي دقتي نوشتم ۳۵ ، نمرم شد ۵/۱۹ 
( خوش بينم من 
ولی خوب حال کردم ضایه شد 
اگه هیچکی نمیومد که دیگه حسابی دماغ گندش می سوخت ! 
iPod ام رو پر كردم از آهنگاش ... 
